My favourite season

Картинки по запросу amar exanak Похожее изображениеПохожее изображение

Похожее изображениеКартинки по запросу amar exanak

My favourite season is sammer.
I like summer because I play football with my friends in the yard. l don’t go to school in summer. I sometimes ride a bike with my sister. I like summer very much.

Реклама

Փղի մասին տեղեկություն

Փիղն աշխարհի ամենաաշխատասեր կենդանին էր: Նա սնվում էր միայն բուսական կերով, երբեք ուրիշ կենդանու վրա չէր հարձակվում: Եթե իր ճանապարհին փոքր ու անպաշտպան որևէ կենդանու էր հանդիպում, կնճիթով զգույշ վերցնում էր նրան, դնում մի կողմ և շարունակում ճանապարհը: Մուկ հանդիպելիս անգամ նա փոխում էր իր ուղին: Ոմանք կարծում են, թե փիղը վախենում էր: Փիղը պարզապես խաղաղասեր ու մեծահոգի կենդանի էր: Երբեմն ջունգլիներով անցնելիս փղի բարձր ձայն էր լսվում: Ճանապարհորդները գիտեն, որ այդպիսի ձայն հանում էր միայն վիրավոր փիղը: Փիղը այդպես աղերսում էր օգնություն:

Սուրբ Զատիկ

Քաղաքում տոն էր, բոլորը շտապում էին, բոլորը պատրաստվում, քանի որ Զատիկի տոնն էր: Արմանի մայրիկը, ինչպես աշխարհի շատ մայրիկներ նախորդ օրն հավկիթներ էր գնել, դրել էր կաթսայի մեջ և ներկել: Առավոտյան, երբ Արմանը ուրախ-ուրախ ընտրում էր ամենապինդ հավկիթը, հանկարծ ափսեի մեջտեղում դրվածը ինքնիրեն գլորվեց: Արմանին թվաց, թե իր աչքին երևաց, հետո նորից հավկիթն գլորվեց և ուղիղ հատակին:Արամը շատ տխրեց, որովհետև հենց այդ հավկիթն էր ընտրելու: Արամի մայրը, երբ տեսավ , որ տղան տխրել է, գրկեց նրան և ասաց, որ կարևորը հավկիթի գույնն ու ամրությունը չի, այլ այն հավատը որով մենք նշում ենք Զատիկի տոնը:

Մեծ գյուտարարը

 
Ժամանակին մի երիտասարդ էր ապրում: Նա երազում էր մեծ գիտնական դառնալ: Գիշեր-ցերեկ սովորում էր, երկար տարիներ, ու մի օր վերջապես ինքն իրեն ասաց.
_ Ես շատ բան եմ սովորել, գիտնական եմ դարձել և հիմա բոլորին ցույց կտամ‚ թե ինչեր կարող եմ անել:
Միանգամից անցավ փորձեր անելուն: Նա հայտնաբերեց պանրի  անցքերը: Բայց հետո իմացավ‚ որ դրանք վաղուց հայտնաբերված են:
Ի՛նչ պիտի աներ, շարունակեց սովորել: Սովորում էր առավոտից իրիկուն, իրիկունից առավոտ, երկար ամիսներ: Մի օր վերջապես ինքն իրեն ասաց.
_ Ավարտելու ժամանակն է, ես շատ բան եմ սովորել, գիտնական եմ դարձել և հիմա բոլորին ցույց կտամ‚ թե ինչեր կարող եմ անել:
Նա   անձրևանոցի վրայի անցքերն էր հայտանբերել,և բոլորը մի լավ ծիծաղեցին իր վրա:
Գիտնականն էլի չհուսահատվեց‚ նորից սկսեց գրքեր կարդալ‚ փորձեր անել: Ու մի օր վերջապես ինքն իրեն ասաց.
_ Ըհը՛, հիմա ես համոզված եմ‚ որ չեմ սխալվում: Հիմա ես իսկական  գիտնկան եմ:
Բայց, արի ու տես, որ այս անգամ էլ սխալվեց: Նա նավերը ջրաներկով ներկեց. շա՜տ թանկ նստեց: Դա դեռ ոչինչ, ծովի ջրի գույնն էլ փոխվեց:
_ Մեկ է` ես կդառնամ մեծ գիտնական‚-որոշեց   գյուտարարը, չնայած մազերն արդեն սպիտակել էին:
Նա նորից գրքերը ձեռքն առավ և այնքան պարապեց, որ իսկապես  գիտնական  դարձավ:  Այդ ժամանակ նա կարող էր հնարել՝ ինչ ուզեր: Լուսին գնալու մի մեքենա հորինեց: Մի գնացք էլ ստեղծեց, որն  ընդամենը մի բրնձահատիկով  կարող էր հազարավոր կիլոմետրեր սլանալ: Կոշիկներ կարեց‚ որոնք երբեք չէին մաշվում, ու էլի լիքը հետաքրքիր  բաներ..
Նա միայն մի բան չկարողացավ գտնել ՝ ինչպես սովորենք երբեք չսխալվել:
Երևի  ոչ ոք էլ չի կարող դա գտնել: 

 

Այս հեքյաթը կարդալուց ես հասկացա, որ ցանկացած տարիքում կարելի է սովորել: Եթե փոքր տարիքում մարդ չի կարողանում հաջողության հասնել, հուսահատվել պետք չի:Սովորել կարելի է միշտ ու անընդհատ:

Պաղպաղակե դղյակը

Պաղպաղակե դղյակը 
Մի Բոլոնիա քաղաք կար: Էս Բոլոնիա քաղաքի ամենաամենա գլխավոր հրապարակում մի պաղպաղակե դղյակ էր հայտնվել: Է՛, պաղպաղակե դղյակո՛վ չի ուզի այն լպստելՔաղաքի բոլոր ծայրերից երեխաները փախանեկան, որ մի քիչ  լպստեն: Մեծերն էլ եկան: Դղյակի տանիքը կաթնային սերուցքից էր, ծխնելույզներից բարձրացող ծուխը` ծուռմռտիկ շաքարից, իսկ ծխնելույզները` մրգաշաքարից: Մնացած ինչ կարչկարպաղպաղակից էր` դռները պաղպաղակից էին, պատերը պաղպաղակիցէին,  կահուքը պաղպաղակից էրՄի փոքր տղա սկսեց լպստել սեղանիոտքը: Հետո էս տղան կերավ սեղանի մյուս ոտքը, էն մյուս ոտքը, իսկ երբկերավ վերջին ոտքը, սեղանն իր ափսեներով ընկավ ուղիղ տղայիվրա… Ափսեներն էլ էին պաղպաղակից: Մեկ էլ քաղաքի պահակըտեսավ, որ դղյակի մի պատուհանը հալչում է: Էս պատուհանիապակիներն էլ ելակի պաղպաղակից էին, դարձել էին վարդագույնառվակ ու իրենք իրենց հոսում էին:
_ Վազեք այստե՜ղ, շուտ արե՜ք,-կանչեց պահակը երեխաներին
Երեխաներ չլսեցին և շարունակեցին ուտել դղյակի կեսը,մյուս կեսն էլ թափվեց պահակի գլխին: Երեխաները  հասկանալով իրենց սխալը, պահակի հետ նորցի ավելի գեղեցիկ պաղպաղակե դղյակ կառուցեցին: 
Պահակն  ասաց.
-Երեխանե՛ր, գնացեք ձեր աշխատանքի դիմաց  ինչքան ուզում եք պաղպաղակ կերեք: